Duszpasterstwo ChorychKlinicznego Szpitala Wojewódzkiego Nr 1 w Rzeszowie

Święci patronowie

Patronem Kaplicy szpitalnej jest Święty Łukasz.

Według Ojców Kościoła św. Łukasz urodził się w Antiochii Syryjskiej i był poganinem. Z zawodu był lekarzem. Należał do ludzi dobrze obeznanych z ówczesną literaturą i wykształconych. Świadczy o tym jego piękny język grecki, dokładność informacji i umiejętność korzystania ze źródeł. Pewien uczony żyjący w VI wieku pisze, że św. Łukasz będąc malarzem, namalował obraz Matki Bożej, który zabrała z Jerozolimy cesarzowa Eudoksja i przesłała go w darze św. Pulcherii - siostrze cesarza. Odtąd ta legenda stała się powszechna i autorstwo wielu starożytnych obrazów jest przypisywane św. Łukaszowi. Św. Łukasz nie należał do 72. uczniów Pana Jezusa. Św. Paweł umieszcza go wśród osób nawróconych z pogaństwa. Po przyjęciu chrześcijaństwa Łukasz stał się współpracownikiem św. Pawła i towarzyszem jego misyjnych podróży. Św. Łukasz jest autorem Ewangelii i Dziejów Apostolskich. W swojej Ewangelii Łukasz przedstawił Chrystusa jako lekarza dusz i ciał ludzkich. Według tradycji św. Łukasz poniósł śmierć męczeńską w Achai. Nie wiemy jednak gdzie znajduje się jego grób. Symbolem św. Łukasza i jego Ewangelii jest wół, ponieważ Autor rozpoczyna swą Ewangelię opisem ofiary Starego Testamentu. 18 października Kościół katolicki obchodzi liturgiczne wspomnienie św. Łukasza Ewangelisty. Warto w tym dniu przypomnieć sobie o zasługach i dobrodziejstwach płynących od lekarzy, sióstr, pielęgniarek, salowych chętnie spieszących z ofiarną pomocą w każdym miejscu i w każdym czasie. Obowiązkiem wszystkich jest darzyć służbę zdrowia szacunkiem, zaufaniem i wdzięcznością.

Święty Ojciec Pio

"Waszą misją jest leczenie chorego, ale jeśli nie zaniesiecie miłości do jego łóżka, to sądzę, że lekarstwa na niewiele się zdadzą... Zanieście chorym Boga..."

Św. O. Pio, Francesco Forgione urodził się 25 maja w 1887 r. w Pietrelcinie, w diecezji Benevento. Do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów wstąpił 6 stycznia 1903 r. jako kandydat na kapłana. Święcenia kapłańskie przyjął 10 sierpnia 1910 r. w katedrze w Benevento. 28 lipca 1916 roku przybył do klasztoru w San Giovanni Rotondo, położonego u wzgórza Gargano, gdzie z małymi przerwami przebywał aż do śmierci, to jest do 23 września 1968 roku.

Francesco Forgione był bez wątpienia jednym z największych świętych w XX wieku. Świętym zwyczajnym w swoich ludzkich reakcjach, a jednocześnie niezwykły poprzez dary jakie otrzymał od Wszechmogącego Boga. Pan Bóg obdarzył Ojca Pio nadnaturalnymi zdolnościami. Święty otrzymał charyzmat uzdrawiania, poznał sekrety ludzkich serc i czytał w myślach przychodzących do niego ludzi, przepowiadał przyszłość, miał również dar bilokacji – mógł być obecny w dwóch miejscach jednocześnie. Przez 50 lat nosił w swoim ciele widzialne symptomy szczególnego wybraństwa – stygmaty, znaki męki Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Jego życie zamykało się między ołtarzem a konfesjonałem. Pozostawił piękne świadectwo umiłowania Męki Pańskiej i Eucharystii, której był wiernym i pokornym sługą. Z miłości Ofiary Jezusa płynęła szczególna miłość do cierpiącego człowieka, a jej konsekwencją było dzieło Jego życia – Dom Ulgi w Cierpieniu w San Giovanni Rotondo.

Papież Jan Paweł II dnia 2 maja 1999 r. zaliczył go do grona błogosławionych, a 16 czerwca 2002 r. dokonał jego kanonizacji.

Siostra Faustyna Kowalska

W 2017 roku kaplica szpitalna wzbogaciła się o relikwie Św. Siostry Faustyny.

Urodziła się 25.08.1905 r. we wsi Głogowiec koło Łodzi jako trzecie z dziesięciorga dzieci w rodzinie Marianny i Stanisława Kowalskich. Od dzieciństwa cechowało ją umiłowanie modlitwy, pracowitości, posłuszeństwa i wrażliwości na ludzką niedolę. Do szkoły chodziła niecałe trzy lata, a następnie jako kilkunastoletnia dziewczynka opuściła dom rodzinny i pracowała jako służąca w bogatych domach. Mając dwadzieścia lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, w którym – jako siostra Faustyna Kowalska przeżyła trzynaście lat. Pełniła obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. Lata jej zakonnego życia naznaczone były cierpieniem i bardzo osobistym dialogiem z Panem Jezusem. Wyniszczona gruźlicą oraz cierpieniem jakie znosiła ofiarowując się za grzeszników, zm. w opinii świętości w Krakowie 5 października 1938 r., mając 33 lata.

To św. Faustyna jest tą, która ma nas przygotować na ostateczne przyjście Jezusa. Właśnie Jej Pan Jezus kazał namalować swój obraz jako Jezusa Miłosiernego i Jej podyktował słowa Koronki do Miłosierdzia Bożego. Najuroczystszą chwilą w Jej życiu był moment przyjęcia Pana Jezusa do swojego serca w Komunii świętej, a nieustanną modlitwą Jej serca stały się słowa Jezu ufam Tobie.